Ontlading

Vandaag had ik bezoek. Van de buurvrouw. Met haar dochter. Ze wonen sinds kort weer in de buurt, na afwezigheid van een jaar of twee. Het leek me leuk ze uit te nodigen. Ik een praatje met de buurvrouw. Neeltje spelen met haar dochter. Eerst voetballen en stoepkrijten in de tuin, daarna lezen en tekenen in huis.

Ik sprak Engels met de buurvrouw. Ze spreekt geen Nederlands. Zij sprak Spaans en Engels met haar dochter. Ik sprak Nederlands met Neeltje. Een mengelmoes van klanken.

Buurmeisje verkende ons huis. En het speelgoed van Neeltje. Ik vroeg Neeltje wat ze daarvan vond. Ze vond het goed. Neeltje bleef bij me in de buurt. Ik sprak met de buurvrouw. Af en toe gooide Neeltje haar armen om mijn nek en zei met bovengemiddeld harde stem: “Nou jaaa poepescheetkakkie!”. Een running gag. Geleerd op de opvang. De laatste dagen veel gebezigd in ons gezin.

Ik probeerde haar af te leiden. Stelde voor met buurmeisje te spelen. Dat deed ze kort. Dan kwam ze weer terug. Dan maar samen tekenen. Dat deden ze. Succes! Neeltje vroeg me af en toe om mee te spelen. Stickers pakken voor haar. Dat soort werk. Al stickerplakkend praatte ik verder met de buurvrouw. Schipperen tussen haar en Neeltje. Ik voelde onrust.

Ineens vloog er iets langs mijn hoofd. Ik dacht een schaar, maar zeker weten deed ik het niet. Het ging te snel. Ik schrok. Omdat ik het niet had zien aankomen, maar ook omdat ik vliegende voorwerpen niet gewend was van Neeltje. In een reflex reageerde ik. Met geschrokken en verontwaardigde stem zei ik: ” Hey, wat doe je nou?! Je gaat toch niet met spullen gooien?!”

Neeltje keek me aan. Een paar seconden bleef het stil. Toen begon ze te huilen. Geluid en biggelende tranen. Ik zag het in haar ogen. Ze was geschrokken. Van mijn reactie.

Ik was niet boos. Alleen maar geschrokken. Net als Neeltje. Samen geschrokken. Ik nam haar op schoot. Ze huilde door. Als een razende analyseerden mijn hersenen wat er zojuist gebeurd was. En waarom.

Ik had het aan kunnen zien komen. Het was een ongewone situatie. Onbekende mensen. Vreemde klanken. Neeltje had meerdere malen om mijn aandacht gevraagd. Ik had daar halfhartig gehoor aan gegeven. Ik had de onrust op voelen komen.

Was ze lastig geweest? Vervelend? Ondeugend? Ongeduldig? Druk? Stelde ze zich aan? Vertoonde ze ongewenst gedrag? Deed ze het om mij dwars te zitten? Zo zou je het kunnen noemen. Maar in míjn woorden? In mijn woorden was ze menselijk. Met bijbehorende behoeftes. Aan veiligheid. Aan nabijheid. Om gezien te worden. Behoeftes die niet vervuld werden. En ontlading volgde.

Ik hield haar op schoot. Vroeg of ze geschrokken was. Ze antwoordde van ja. Ik vertelde dat ik ook geschrokken was. Ze bleef huilen. We bleven zitten. Tot ze ontladen was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s