De win-win-situatie in de mens-mens-relatie

Ik had ooit eens een manager met wie het niet zo boterde tussen hem en mij. Zijn aanpak was doordrukken. Mijn reactie was de hakken in het zand zetten. Zijn reactie daarop was nog harder doordrukken. En mijn reactie daar weer op was nog dieper mijn hakken in het zand zetten. We zaten in een neergaande spiraal. Een weinig vruchtbare relatie.

Wellicht had hij de cursus ‘Omgaan met weerstand’ niet gevolgd. Of hij had er moeite mee de daarin behandelde theorie in de praktijk toe te passen. Of hij dacht dat doordrukken wel een geschikte stijl was voor de situatie. Hoe dan ook, van cursussen als voorgenoemde zijn er wel honderden te vinden in Nederland alleen al. Kennelijk bestaat er grote behoefte aan inzicht in verschillende gespreksstijlen. Meestal met als doel de ander te laten doen wat jij wilt zonder dat de ander zich daarbij niet serieus genomen voelt. Je kunt dit uitleggen als manipuleren, maar in feite is het niets meer dan investeren in een langdurige, vruchtbare relatie. Of om het met een bullshitbingoterm samen te vatten: Het creëren van win-win-situaties.

Andere cursussen die veel aangeboden en gevolgd worden zijn bijvoorbeeld Feedback geven, Neurolinguïstisch programmeren en Assertiviteitstrainingen. Allemaal trainingen op het gebied van sociale interactie met als doel te komen tot vruchtbaardere samenwerking tussen de betrokken partijen. Ik vind het opvallend dat er zoveel behoefte is aan zulke cursussen. Kennelijk wordt hierin kennis overgedragen die bij een groot deel van de bevolking niet bekend is. Maar hoe kan dat? Hoe kan het dat zulke, in mijn ogen, basisvaardigheden niet bekend zijn bij iedereen? Het zijn toch immers belangrijke sociale vaardigheden waar we ons hele leven wat aan hebben?

Ik kan niets anders bedenken dan dat er tijdens het volwassen worden van een kind hier geen of te weinig aandacht aan wordt besteed. Nu bedoel ik niet dat elk kind op cursus gestuurd moet worden, maar kennelijk krijgen kinderen gewoonweg het goede voorbeeld niet. En hoe meer ik daar over nadenk, hoe logischer ik het vind klinken. De ouder-kindrelatie in Nederland is er toch meestal een van bovengeschikte versus ondergeschikte. De ouders zijn in mentaal en fysiek opzicht de meerdere van het kind en het is meestal de weg van de minste weerstand om dat te gebruiken om je kind te laten doen wat jij wilt. Soms bewust, maar vaak ook onbewust.

Als een kind niet leert om op een respectvolle en tactische manier zijn mening te uiten, of als het merkt dat zijn mening niet gehoord of gerespecteerd wordt, dan  zal het er waarschijnlijk mee ophouden zijn mening te geven. Of het zal op andere manieren dan met woorden proberen zijn zin te krijgen. Het zal niet leren dat je door goed luisteren naar en het tonen van respect voor de mening van een ander heel veel problemen op kunt lossen met woorden of zelfs helemaal voor kunt zijn. Vaardigheden die het later hard nodig zal hebben, getuige het aantal cursussen. Maar ook vaardigheden die de relatie tussen ouder en kind zeker ten goede zal komen. Een relatie op basis van gelijkwaardigheid. En dan bedoel ik gelijkwaardigheid in de zin dat je beide een mens bent. Een mens met gevoelens en behoeften. Een mens dat erkend wil worden. Want zeg nou eerlijk, niemand pikt het toch (zonder er een naar gevoel aan over te houden) als zijn baas hem niet serieus neemt, hem constant controleert en hem vertelt hoe hij zijn werk moet doen? Niemand wordt er toch beter van als hij niet voor zijn eigen belangen durft op te komen of het idee heeft dat dit zinloos is? Waarom zou je je kind dan wel zo behandelen? En waarom zou je hem de ruimte om zich op een constructieve manier te uiten niet geven?

Deze blogpost lag al een tijdje onafgemaakt op de plank. Ik werd geïnspireerd hem af te maken na het lezen van een artikel op de website van het online magazine Kiind. Het artikel gaat over Onvoorwaardelijk Ouderschap en sluit wat mij betreft aan bij deze blogpost. De nadruk bij Onvoorwaardelijk Ouderschap ligt op de benadering van kinderen, maar alle in het artikel genoemde ideeën zijn volgens mij ook van toepassing op volwassenen. Iets wat mijn steunt in mijn overtuiging dat het belangrijk is kinderen als mens te behandelen en niet als ondergeschikte. Wat ik er mooi aan vind is dat Onvoorwaardelijk Ouderschap geen methode genoemd wordt, maar een visie. Een manier waarop je tegen de wereld aankijkt. En als je wereldbeeld verandert, veranderen vanzelf de methodes die je gebruikt mee. Want je merkt dat de oude methodes niet meer werken in je nieuwe wereldbeeld.

Ik wilde afsluiten met enkele punten uit het artikel van Kiind die mij het meest opvielen en aanspreken, maar eigenlijk spreekt alles me aan. Dus geef ik hier alleen nog het advies het artikel zelf te lezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s