Kostbaar bezit

“Wat een kostbaar bezit hè?” kregen we vandeweek te horen van een oudere dame. Ze doelde op onze dochter die ik met alle liefde aan twee handen vast hield nu ze aan het leren lopen is. Zo’n tafereeltje nodigt schijnbaar uit om alle bejaarde eierstokken aan het rinkelen te maken. Maar goed, ik gaf bevestigend antwoord en we waggelden gedrieën door.

Toen de dame uit gehoorveld was mompelde ik tegen mijn man dat ze helemaal ons bezit niet is. Als ze al iemands bezit is dan is het van haarzelf. Wat mij betreft hebben wij haar slechts in bruikleen en mogen wij haar zo goed en zo kwaad als we kunnen begeleiden tot ze op eigen benen kan staan. En zolang ze bij ons is mogen we uitgebreid genieten van haar. Moeten zelfs, want alles in dit leven is tijdelijk en mooie herinneringen gaan vaak langer mee dan materiële zaken.

Ik geniet volop van elk moment met haar, juist omdat ik weet dat zij mijn bezit niet is. Dát besef is misschien wel mijn meeste kostbare bezit.

Toevoeging op 16 december 2011:

@KaatjeDootje op Twitter wees me op de schrijver/dichter Khalil Gibran die in zijn boek De Profeet over precies datgene schrijft wat ik bedoel: Over Kinderen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s