Een moeder zonder kind

Ik denk vandaag aan alle vrouwen die ongewenst kinderloos zijn of een kind verloren hebben. Voor hen is Moederdag vaak een dag dat ze zich het liefst zouden terugtrekken uit de maatschappij. Bij vrouwen die een kind hebben verloren wordt vaak nog erkend dat ze moeder zijn, ook wanneer ze geen andere kinderen hebben. Ooit een moeder geweest? Dan ben je voor altijd een moeder. En terecht natuurlijk. Voor vrouwen die ongewenst kinderloos zijn is dit echter een ander verhaal. Nooit zelf een kind gehad? Dan ben je ook geen moeder.

Eenheidsworst

Onder het vloerkleed vandaan

Kunstmatige zuigelingenvoeding is een volwaardig alternatief voor moedermelk. Dat is althans de algemeen geldende gedachte bij het grote publiek in Nederland. We weten allemaal wel dat borstvoeding beter is, maar die verschillen zijn toch maar minimaal? Als miljoenen kinderen opgroeien zonder noemenswaardige gezondheidsproblemen dan kun je toch met een gerust hart je kind flesvoeding geven? Wie van de huidige ouders is er niet groot op geworden? En wij leven toch ook nog steeds?

Sesamstraat. De wortel van het pestkwaad.

Sesamstraat staat al tientallen jaren synoniem voor verantwoorde kindertelevisie. Sinds ik zelf een dochter heb wordt er hier af en toe naar dit programma gekeken. En hoewel ik veel leerzaams voorbij zie komen zet ik ook regelmatig mijn vraagtekens bij de boodschap die aan kinderen wordt meegegeven. En van die boodschappen betreft het onderwerp ‘pesten’. Een hot item bij vele kinderen, ouders en leraren. Een ideaal onderwerp voor Sesamstraat dus om aan de kaak te stellen zul je denken. Het omgekeerde is echter waar.

For relaxing times…

In de film Lost in Translation (2003) speelt Bill Murray een wereldberoemde acteur, Bob Harris, die voor het opnemen van een reclamecampagne van het Japanse Whiskey-merk Suntory een week in Tokio verblijft. Deze goedverdienende nevenactiviteit is duidelijk geen favoriete bezigheid van Bob en daarnaast bevindt hij zich in een identitietiscrisis. In zijn hotel leert hij een jongedame, Charlotte,  kennen (gespeeld door Scarlett Johansson) die in Japan is vanwege het werk van haar man. Ook zij zit in een fase van haar leven waarin ze twijfelt over alles dat ze in het leven heeft. In de tijd die Bob en Charlotte samen doorbrengen ontstaat er een innige band die gebaseerd is op hun overeenkomstige zoektocht zijn naar nieuwe paden om in te slaan in hun leven.

De zonde genaamd Kinderloosheid

Eind december schreef ik in een blogpost over mijn wens voor 2012:

Dat is mijn wens voor 2012. Dat ongewenst kinderloosheid echt uit de taboesfeer raakt. Dat er begrip is voor het gemis en respect is voor de gevoelens die mensen daarbij hebben. Dat mensen zich vrij voelen om over hun verdriet te praten. Het zal die pijn niet wegnemen, maar zeker wel verzachten.

Vandaag lees ik het volgende bericht in de krant: ‘Hogere belasting voor kinderloze Duitsers’. De initiatiefnemer van het voorstel, een CDU-jongere, vindt dat kinderlozen moeten betalen voor de hoge kosten die onder andere vergrijzing met zich meebrengt ’omdat die [kinderlozen] niet meewerken aan een evenwichtige bevolkingsopbouw.’.

Denk niet zwart, denk niet wit, denk niet zwart-wit

Een van de argumenten die ik steeds weer terug zie komen in de moedermelk versus poedermelk discussie heeft te maken met de gezondheidsvoordelen van moedermelk voor het kind (of -nadelen van poedermelk; het is maar hoe je het wilt bekijken). Het is interessant genoeg een argument dat door beide partijen wordt gebruikt, maar vanuit een verschillend perspectief. De poedermelkvoeders beweren zoiets als “Mijn kind heeft altijd poedermelk gehad en is desondanks nog nooit ziek geweest.”. De moedermelkvoeders beweren zoiets als “Mijn kind heeft altijd moedermelk gehad en is daarom nog nooit ziek geweest.”.